Dok je ajatolah Modžtaba Hameni preuzeo najvišu funkciju vrhovnog vođe nakon ubistva svog oca Alija Hamneija, a predsjednik parlamenta Mohamed Bager Galibaf došao u prvi plan u pregovorima, uspon brigadnog generala Ahmada Vahidija mogao bi da se pokaže kao najznačajnija od svih promjena u složenoj unutrašnjoj strukturi moći u Iranu, piše “Njuzvik”.
Vahidi je imenovan za komandanta Islamske revolucionarne garde (IRGC) nakon što je njegov prethodnik Mohamed Pakpur ubijen u početnoj fazi američko-izraelskog rata protiv Irana prije dva mjeseca. Ta funkcija ga čini jednim od glavnih potencijalnih ciljeva Izraela i Sjedinjenih Američkih Država (SAD).
Međutim, Vahidijeva biografija je jedinstvena. Pored toga što je ranije bio zamjenik komandanta IRGC-a, ministar unutrašnjih poslova u vladi bivšeg iranskog predsjednika Ebrahima Raisija i ministar odbrane za vrijeme predsjednika Mahmuda Ahmadinedžada, Vahidi je bio i jedan od osnivača elitnih snaga Kuds, koje je kasnij vodio general-major Kasem Sulejmani sve do pogibije u američkom napadu 2020, koji je naredio Donald Tramp.
Danas, dok se Islamska Republika suočava sa najtežim izazovom još od Iransko-iračkog rata, tokom kojeg su formirani IRGC i njegove snage Kuds, “Ahmad Vahidi je taj koji donosi odluke”, rekao je za “Njuzvik” Kamran Bokari, strateški prognostičar i viši saradnik u Savjetu za bliskoistočnu politiku.
Senka iza senkeSulejmani je tokom 21 godine na čelu snaga Kuds često nazivan “komandantom iz sjenke”. Taj nadimak stekao je zahvaljujući širokom spektru tajnih operacija u inostranstvu – od pomoći milicijama koje su napadale američke trupe u Iraku, preko podrške Hezbolahu u borbi protiv Izraela, do borbi protiv pobunjenika i džihadista, uključujući i one u Iraku i Siriji. Ipak, Sulejmani je vremenom postao javna ličnost, a upravo ta prepoznatljivost bila je kobna.
Vahidi je takođe dobro poznat Zapadu – 2007. za njim je raspisana crvena potjernica Interpola, a 2010. su mu uvedene američke sankcije zbog navodne uloge u smrtonosnom bombaškom napadu na jevrejski centar u Argentini 1994. Kasnije je bio pod dodatnim mjerama SAD i Evropske unije (EU), ali to nije značajno usporilo njegovu karijeru u Iranu.
Uprkos javnim funkcijama, Vahidi i dalje ostaje donekle zagonetna ličnost. Njegova sposobnost da napreduje unutar formalnih struktura vlasti, gradi veze zasnovane na tehnokratskom, a ne ličnom autoritetu i zadrži niži međunarodni profil čini ga posebno uticajnim.
Bokari, koji je upoznao Vahidija prije 15 godina, rekao je da on tečno govori engleski jezik. Poredeći ga posljednjim iranskim šahom Rezom Pahlavijem, koji je svrgnut tokom islamske revolucije, tvrdi da je i Vahidi “čovjek sistema” i da bi mogao isti da oblikuje ukoliko preživi sukob.
– Revolucionarna garda je donosila ključne odluke i prije ovog rata. Ono što se sada desilo jeste da je to postalo faktičko stanje, jer nema pravog vrhovnog vođe – rekao je Bokari.
“Najgori scenario”
Anika Ganzeveld, zadužena za Bliski istok u projektu “Kritične prijetnje” američkog Američkog instituta za preduzetništvo, smatra da odsustvo novog ajatolaha iz javnosti dodatno olakšava Vahidiju da učvrsti vlast.
Iako Tramp često tvrdi da je u Iranu već došlo do “promjene režima”, još na početku sukoba priznao je rizik od stvaranja novog rukovodstva koje bi i dalje bilo suprotstavljeno interesima SAD.
– Pretpostavljam da bi najgori scenario bio da ovo uradimo, a onda dođe neko ko je isto loš kao prethodni, zar ne? To bi moglo da se desi. Ne želimo da se to desi. To bi vjerovatno bilo najgore – rekao je Tramp nekoliko dana nakon početka rata.
Takav scenario možda se već nazire, posebno jer Vahidi, prema riječima Ganzeveldove, počinje da okuplja sopstveni “unutrašnji krug”, u kojem je i sekretar Vrhovnog savjeta za nacionalnu bezbjednost Mohamed Bager Zolgadar.
Sada, prema riječima Ganzeveldove, Vahidijeva grupa “trenutno dominira u donošenju odluka”, što dodatno komplikuje pokušaje postizanja sporazuma između Vašingtona i Teherana o okončanju sukoba, rješavanju iranskog nuklearnog programa i pitanju uzajamnih blokada u strateški važnom Ormuskom moreuzu.
– Vahidi i njemu bliski lideri IRGC-a izgleda su potisnuli pragmatičnije zvaničnike, poput šefa pregovaračkog tima, predsjednika parlamenta Mohameda Bagera Galibafa i ministra spoljnih poslova Abasa Aragčija, koji su pokazivali veću spremnost na kompromis sa Sjedinjenim Državama. Za razliku od njih, Vahidi nije pokazao spremnost da popusti po ključnim zahtjevima SAD u vezi sa nuklearnim programom i Ormuskim moreuzom – istakla je Ganzeveldova.
Petorka koja se bori za uticaj
Ipak, Vahidi nije jedini koji se bori za uticaj. Ali Alfoneh, viši saradnik u Institutu za arapske države Zaliva, govori o “kolektivnom rukovodstvu od pet ljudi”, gdje “glavna linija podjele ide između”izabranih zvaničnika – iranskog predsjednika Masuda Pezeškijana i predsjednika parlamenta Mohameda Bagera Galibafa i neizabranih aktera – šefa pravosuđa Golama-Hoseina Mohsenija-Edžeija, predstavnika IRGC-a, bilo bivšeg komandanta Mohsen Rezaija ili aktuelnog komandanta Ahmada Vahidija i jednog neidentifikovanog predstavnika regularne vojske.
Vahidi, prema navodima, ima i istoriju kontakata sa američkom Centralnom obavještajnom agencijom (CIA) i izraelskom obavještajnom službom Mosad još iz osamdesetih godina.
Taj tajni aranžman, poznat kao afera Iran-Kontra, podrazumijevao je da američki zvaničnici prodaju oružje Iranu tokom rata sa Irakom kako bi novac preusmjerili ka pobunjenicima Kontra u Nikaragvi, uprkos zabrani američkog Kongresa.
S druge strane, Tramp jasno je pokazao sklonost ka Galibafu, koji se profilisao kao most između različitih političkih struja u Iranu, iako ga prate optužbe za korupciju.
Iako Vahidijeva karijera može da mu daje prednost, malo ko očekuje otvoreni vojni puč IRGC-a, koji tradicionalno preferira da zadrži određeni stepen “uvjerljivog poricanja” svoje uloge, piše “Njuzvik”, piše Blic.
Saznajte sve o najvažnijim vijestima i događajima, pridružite se našoj Viber zajednici ili čitajte na Google News.