U istrazi ubistva VUKELIĆA učestvovao i FBI: Ogoljena istina o Republici Srpskoj, ZNA SE SVE, ali niko ne odgovara

Ta rečenica, izgovorena prije 18 godina i danas odzvanja kao hladan eho kroz hodnike policije i institucija Republike Srpske. Inženjer Milan Vukelić, otac četvoro djece, raznesen je bombom u Banjaluci 6. novembra 2007. godine u večernjim časovima, na ulici, nekoliko metara od ljudi koji su ga poznavali.

I dok su eksplozija i dim nestajali, iz vrha MUP stizale su poruke koje su više ličile na priznanje nemoći nego na obećanje pravde.

– Zasigurno je da ovo nije mogao napraviti amater…- govorili su tada i u narednim godinama.

Šest godina kasnije, porodici su rekli da je slučaj „riješen“, ali da „nedostaju dokazi“.

Danas, 18 godina poslije, dokazi nisu pronađeni, ubice nisu uhapšene, a sistem se ponaša kao da Milan Vukelić nikada nije postojao.

Jer u ovoj zemlji, kada udariš na opasne ljude, nestaneš.

I niko za to ne odgovara.

I ono što je najtragičnije, Milan Vukelić nije jedini. Milan je bio jedan u nizu onih koji su ubijeni na području Banjaluke i Republike Srpske, a čije ubistvo do danas nije rasvijetljeno.

Slaviša Krunić, David Dragičević, Risto Jugović, Srđan Knežević, Milan Vukelić, Đorđo Kusić, Desanka i Jovan Martinović, Mileva i Dragan Aksentić, Mirjana Lovrić i mnogi drugi ubijeni su, a njihova ubistva i danas su “enigma” za istražioce.

Odgovornost za nerad. To ne postoji u nakaradnom sistemu.

800 grama TNT

Tokom istrage policija je pretresla više lokacija, ali nije bilo jasnih dokaza koji bi na nesumnjiv način otkrili odgovorne za zločin.

Ostaci eksplozivne naprave vještačeni su u laboratoriji MUP RS, koja je otkrila da je ubica koristio 800 grama razornog TNT.

Kasnije je zatraženo i mišljenje forenzičara iz američkog FBI, koji su potvrdili nalaz MUP RS.

U istragu je bio uključen i EUPM, a MUP RS je nudio i 100.000 maraka za informaciju koja bi dovela do otkrivanja ubica Vukelića.

Tokom istrage policija je pribavila spiskove osoba koje su na bilo koji način povezane s pravljenjem eksplozivnih naprava u RS, BiH i regionu, među kojima su bili diverzanti, demineri, pripadnici vojnih formacija, ali ništa nije dalo pozitivnu informaciju koja bi pomogla u rasvjetljavanju ubistva.

Motiv

Motivi zbog kojih je neko ubio Vukelića su, prema policijskim saznanjima, bili različiti, od poslovnih sukoba sa zaposlenima u Zavodu za izgradnju Banjaluka (ZIBL) do sukoba s komšijama zbog neriješenih imovinskih odnosa.

U januaru 2009. godine banjalučka policija je privela Vukelićevog komšiju, zbog sumnje da ima određena saznanja u vezi s ubistvom, ali je on ubrzo pušten.

Anđelko Veljančić zvani Anđeo, iz Zvornika, izjavio je u junu 2008. u Vrhovnom sudu RS kako će za milion maraka otkriti ko je ubica Vukelića.

Inspektori tadašnjeg CJB Banjaluka su nekoliko dana kasnije obavili razgovor s Veljančićem u zatvoru u Sarajevu, ali informacije o ubici nisu dobili.

Vukelić je, inače, bio zaposlen kao građevinski inženjer u Zavodu za izgradnju Banjaluka (ZIBL).

Prijetnje

Prije ubistva dobijao je prijetnje na poslu, a zabilježeni su i brojni napadi na porodičnu imovinu, vjerovatni kao znaci upozorenja.

Tako je u noći između 6. i 7. maja 2007. godine zapaljen Vukelićev automobil “ford fokus”.

Tri mjeseca kasnije, 8. avgusta, nepoznate osobe su zapalile porodičnu kuću Vukelića u Srpskim toplicama/Šeheru, u kojoj je živjela majka žrtve.

Majka je tada ispričala da je prvo provaljeno u kuću, pa onda podmetnut požar u kojem su izgorjeli dnevna soba sa stvarima, dio kuhinje, hodnik, kupatilo.

Ispred njene kuće 10. oktobra 2007, manje od mjesec dana uoči ubistva Vukelića, zapaljen je i automobil “folksvagen polo”, vlasništvo komšinice A.Š.

Bliski članovi porodice su u izjavama isticali da je Milan stalno upozoravao da mu prijete, a čemu je svjedočio i niz paljevina uoči ubistva – od njegovog automobila do kuće majke, koje do danas nisu rasvetljene.