Na današnji dan, 20. novembra 2007. godine, u 83. godini života, umro je srpski glumac Slavko Simić, koji je ostvario niz zanimljivih uloga, češće u serijama nego na filmu.
Stiče se utisak da se glumac uglavnom držao po strani i igrao sporedne uloge, tumačeći dobronamjerne i drage ljude pune razumevanja. Uvijek je imao topao pogled i veoma drag osmijeh.
Veliki uspjeh u pozorištu ostvario je monodramom “Tren”, nastaloj po knjizi Antonija Isakovića, koju je igrao dugi niz godina.
Volio je, pored glume, da piše, te je objavio i svoje razgovore sa Ivom Andrićem. Bio je predsjednik Saveza dramskih umjetnika Srbije i dobitnik je Vukove nagrade. Njegov mlađi brat je takođe glumac Nikola Simić.
Slavko je debitovao u filmu “Živeće ovaj narod” davne 1947. godine, dok je 1953. godine prvi put kročio na pozorišnu scenu novosadskog Srpskog narodnog pozorišta. Odličnu komičnu minijaturu je priredio u filmu “Višnja na Tašmajdanu”, gde je odigrao profesora matematike.
Takođe smo ga gledali u filmovima “Pre rata”, “Hitler iz našeg sokaka”, “Držanje za vazduh” i “Tri letnja dana”, kao i u televizijskim serijama “Levaci”, “Više od igre”, “Nikola Tesla” i “Povratak otpisanih”.
Pravi mali šou je priredio u jednoj epizodi serije “Vruć vetar”, u kojoj je matirao Šurdu, sašivši mu malo odijelo. Poslednju ulogu je odigrao u filmu “Siroti mali hrčki 2010”, 2003. godine, reditelja Slobodana Šijana.
Njegov brat Nikola je ispričao jednu anegdotu iz njihovog privatnog života, koja ga je “koštala” bavljenja glumom.
– U nižim razredima gimnazije sam lijepo slikao, pa sam, u vreme kad je moj brat Slavko bio glumac i profesor glume u Novom Sadu, u istom gradu polagao prijemni ispit za srednju umjetničku školu. Ali, on mi je javio da prijemni nisam položio, pa sam završio Akademiju za glumu. Međutim, prije deset godina sam saznao pravu istinu. Slavko mi je pred kraj života, ničim izazvan, prenio pozdrav neke žene koja žali što nisam pošao u umjetničku školu, kad sam već položio prijemni ispit. Ništa nisam pitao Slavka, a sve sam razumio. On je u vijreme boravka u Novom Sadu živio sam. Ja bih mu tu bio samo smetnja. Zato mi je, nesvesno, javio da nisam položio prijemni i tako me iz slikarstva uveo u glumu – ispričao je jednom prilikom Nikola Simić.
Slavko Simić je iza sebe ostavio niz zanimljivih i izuzetno dragih likova, koje rado iznova gledamo i koji u nama uvek izazivaju osjećaj sreće i emotivne topline.
Sahranjen je 25. novembra 2007. godine u Aleji zaslužnih građana na beogradskom Novom groblju, prenosi Informer.
Najnovije vijesti Srpskainfo i na Viberu