Sahranjen je 1. novembra u kripti Sabornog hrama Hristovog vaskrsenja u Podgorici. Po njegovoj želji u grobnicu je nasuta zemlja iz rodne Morače, a kovčeg posut zemljom sa Kosova i Metohije, Gazimestana i Prizrena, ali i iz Jasenovca.
Mitropolit Amfilohije je preminuo u Kliničkom centru Crne Gore i od tog trenutka pa do sahrane, 2. novembra, njega su ispratile desetine hiljada vernih, opraštajući se u molitvenom hodu od svog duhovnog oca, koji je trideset godina bio na tronu Svetog Petra Cetinjskog.
Svog “Đeda”, kako su ga nazivali, na put u život vječni vjerni narod je ispratio sa velikim poštovanjem u trodnevnoj litiji oko njegovog odra, a kovčeg sa zemnim ostacima duž čitavog puta od Cetinja do Podgorice je dočekivao na koljenima, onako kako je samo u novije vrijeme, 1996. godine, dočekao mošti Svetog Vasilija Ostroškog tokom njegovog pohoda Hercegovini i Nikšiću.
Kako je govorio mitropolit Amfilohije
Svojom besjedom na dan uvođenja u Tron cetinjskih mitropolita, 30. decembra 1990. godine u Cetinjskom manastiru, mitropolit Amfilohije je predočio sve ono što će narednih trideset godina biti njegova misija, a on dostojan svoga zvanja i prizvanja.
– Evo, i u ove naše dane, u ovo vrijeme kada je po pjesniku, a mome prethodniku, ludi vjetar htio ponovo da ugasi – svetu lampu, Cetinjska mitropolija je nastavila da bude, iako možda u najtežim uslovima u svojoj istoriji, čuvarka i nosilac te neprolazne svetlosti i svetinje… Ono što je potrebno svakom narodu i svakoj zemlji, to je da – vječna svjetlost zasija, da se ljubav zacari, da istina Božja obasja ljudske umove i ljudska srca, da bratske rane zacele praštanjem i uzajamnim mirenjem – rekao je tada Amfilohije i istakao:
– Naročito je to potrebno mojoj braći Crnogorcima, jer nigdje se nije toliko zla isprtilo. Mnogo je i pritajene mržnje, iz tog i takvog bratoubistva rođene i prolivene bratske krvi – rane naopake, bremenite novim omrazama, deobama i nepočinstvima – saopšteno je iz Mitropolije-crnogorsko primorske.
Poslije obraćanje imao tri nedjelje prije smrti
Kao i u svojoj prvoj besjedi sa trona cetinjskih mitropolita, 30. decembra 1990. godine, tako i u svome posljednjem javnom obraćanju 9. oktobra 2020. godine iz Kliničkog centra, Mitropolit je pozvao na ljubav, bratoljublje i bogoljublje i podsjetio na skrnavljenje lovćenske svetinje, kao i na prokletstvo koje je ostavio Sveti Petar Drugi Lovćenski Tajnovidac: Prokleti bili ako me ne sahranite u ovoj crkvi koju sam ja ovdje sagradio”.
Poručio je da je mitropolit crnogorsko-primorski, noseći svoj krst, dužan da skine to prokletstvo sa Crne Gore, da se, kako je naveo, “iscjelimo od tog duha okupatorskog koji je zavladao od vremena okupacije Austrougarske, da bi se zacario Duh Božiji, Duh slobode, Duh Hristovog vaskrsenja”.
“To je ono čega je svjedočanstvo bilo i treba da ostane Crkva Svetog Petra na Lovćenu. Proslavljajući Boga živoga, proslavljajući Crnu Goru i ovaj narod ovdje koji se vratio Bogu i Crkvi Božijoj poslije osamdesetogodišnjega lutanja njivama gladi i bezbožništva, njivama bratoubilaštva i bogoubilaštva, vrijeme je da se ponovo vratimo Bogu i kroz Boga da se vratimo jedni drugima, a vraćajući se Bogu i jedni drugima, vraćamo se, ako Bog da, i onim svetinjama koje su ugradili preci naši u nas i u naše istorijsko biće, naveo je mitropolit Amfilohije i dodao: “U to ime blagoslov Božiji svima, na mnogaja i mnogaja blagaja ljeta”.
Saznajte sve o najvažnijim vijestima i događajima, pridružite se našoj Viber zajednici ili čitajte na Google News.