Kroz istoriju, različiti narodi pripisivali su joj gotovo mističan značaj Kelti i Germani vjerovali su da u stablu zove žive duhovi zaštitnici, pa su je često sadili u blizini kuća i grobova kao simbol zaštite, mira i blagostanja.
Crna zova raste kao žbun ili manje drvo, najviše joj prijaju osunčana mjesta, a cvijeta od aprila do juna. Njeni sitni, mirisni cvjetovi i tamni plodovi koriste se u ishrani, ali uz oprez, jer listovi i nezrele bobice sadrže određene toksične materije i nisu za konzumaciju. Zreli plodovi se najčešće termički obrađuju i od njih se pripremaju sokovi, džemovi i vino, dok se cvjetovi često koriste za sirupe, čajeve ili čak kao dodatak jelima.
U narodnoj medicini zova se tradicionalno koristi za jačanje imuniteta, ublažavanje simptoma prehlade i gripa, smanjenje upala, olakšavanje iskašljavanja i podsticanje znojenja. Smatra se da njeni polifenoli i antioksidansi mogu doprineti zaštiti organizma od oksidativnog stresa, kao i podršci zdravlju srca i krvnih sudova. Pojedina istraživanja pokazala su da preparati od zove mogu skratiti trajanje simptoma respiratornih infekcija, piše Naj Žena.
Pored medicinske primjene, zova je ceijnjena i u nezi kože. Još od vremena starog Egipta koristila se za ublažavanje pega, bora, osipa i iritacija. Čaj ili tonik od cveta zove i danas se koristi za umirivanje kože, smanjenje upala i osvježavanje tena, dok antioksidansi iz ploda mogu pomoći u zaštiti kože od spoljašnjih uticaja.
Kroz vijekove, zova je ostala jedna od najcijenjenijih lekovitih biljaka, spajajući tradicionalna vjerovanja, kulinarsku upotrebu i savremena saznanja o njenim blagotvornim efektima.
Saznajte sve o najvažnijim vijestima i događajima, pridružite se našoj Viber zajednici ili čitajte na Google News.