I pored formalnog neuspjeha Prvog srpskog ustanka, on je u velikoj mjeri doprineo uspjehu Drugog srpskog ustanka, podignutog krajem aprila 1815. godine.
Nekoliko vijekova Srbi su živjeli pod turskom okupacijom. Prvi organizovani ustanak srpskog naroda koji je označio početak borbe za konačno oslobođenje od turske vlasti je zvanično počeo 15. februara 1804. (na praznik Sretenje).
Antropolozi i etnolozi vrijedno razotkrivaju fascinantnu magijsku prošlost Srbije...
Dva velika ustanka srpskog naroda, koji su predvodili Vožd Karađorđe i potom Miloš Obrenović, povratili su Srbima teritorije i dostojanstvo, a Turke prognali sa ovih prostora.
Pismo je nastalo u periodu vinčanske, vatinske i butmirske kulture, a u bronzanom dobu proširilo se sve do minojske civilizacije na Kritu, gdje je prepoznato kao alfabet.
Vizantijsko pojanje na staroslovenskom jeziku bilo je dio pravoslavne crkvene liturgije. Ipak, to je bio jezik kojim su se Srbi slabije služili.
Centralna pozicija na Balkanu, gdje Srbi žive i danas, govore o tome koliko su otporni, dugotrajni i sposobni da prežive svakakve nevolje.
Poslije poraza cara Lazara na Kosovu 1389, njegov sin Stefan Lazarević je vladao srpskom despotijom 30-ak godina.
Godine 1463. gotovo sve srpske države potpale su pod tursku vlast. Jedina preostala srpska država bila je Vojvodstvo od Svetog Save u Hercegovini, na čelu sa vojvodskom dinastijom Hranića.
Period srpske istorije od Kosovskog boja do Prvog srpskog ustanka obilježila je vladavina Turaka na ovim prostorima.
Sultan Murat je sa turskom vojskom lako pregazio Grčku. Vojskovođe cara Uroša, Kralj Vukašin i despot Uglješa, riješili su da se suprotstave Turcima, kod Jedrena.
Poslije Svetog Save dinastija Nemanjića nastavila je da učvršćuje temelje Srbije.
Vjerovalo se da je Sveti Sava živ, kao što su živi Arhanđeo Mihailo i Sveti Ilija. Narod mu pripisuje neka starozavjetna predanja (Avramovu žrtvu, Mojsijev štap i drugo), zatim stara crkvena i apokrifna predanja i legende.
Ideja Siona koji se kao “grad božiji” prenosi jevrejskim vjernicima rasutim u cijelom svijetu bila je od velikog značaja.
Rastko Nemanjić, treći sin velikog župana Nemanje, pokaluđerio se oko 1190. god. u Svetoj Gori (Atonu), a 1219. postao prvi srpski arhiepiskop.
Kao veliki pravoslavni vitez vjere na čitavoj teritoriji Srbije zamonašio se 1196. godine i dobio ime Simeon.
Epoha Nemanjića snažno je obilježila istoriju Srba. Za prvog srpskog župana Stefana Nemanju smatralo se da je daleki rođak Licinija.
Naslanjajući se na istraživanja Deretića, te koristeći arhivske pisane izvore, kao i nova arheološka istraživanja, istoričar Marko Aleksić u studiji “Srpske zemlje pre Nemanjića”, govori o srpskom knezu Dervanu i zemlji Bojki o kojima piše i Leonid Lenard.
Istoričari poput Jovana I. Deretića smatraju da je zvanična Srbija osnovana još 490. godine s prestonicom u Skadru, a od tada pa do 1171. godine, kad vlast preuzima Nemanja, Srbija je trajala oko 700 godina i imala više od 40 krunisanih kraljeva.
Prema najranijoj hronici Kijevske Rusije, varjag (viking) Rjurik je prvi osnovao Veliki Novgorod 862. godine. Bio je izabran kao zajednički vladar nekoliko slovenskih i finskih plemena.
