Sedam minuta. Toliko dugo pomfrit iz Mekdonaldsa smije da stoji poslije prženja prije nego što završi u kanti, i tu počinje cijela priča o tome zašto se po njega vraćate čak i kada vam burger nije bio bog zna šta.
Razlog nije so, nije ni dvostruko prženje, već jedan sastojak koji u Americi dodaju ulju, a većina nas i ne sumnja na njega.
Krompir koji se bira po dužini, ne po ukusu
U evropskim restoranima koriste dvije sorte, Innovator i Russet Burbank, jer daju najduže komade koji preživljavaju put od friteze do kese.
Kratki, debeli krompir tu nema šta da traži. Komad koji nije bar osam centimetara baca se prije nego što stigne do vas, što i objašnjava zašto sva pakovanja izgledaju kao da ih je neko ručno složio.
Ulje je kod nas mješavina uljane repice i suncokreta. Zvuči obično. Jeste obično. Zato američka verzija pomfrita ima onaj dublji, mesnatiji ton koji u Beogradu nećete osjetiti, koliko god se trudili.
Koji sastojak čini pomfrit iz Mekdonaldsa tako prepoznatljivim
U Americi ulju za prženje dodaju takozvanu prirodnu aromu govedine. To je smeša u čijoj osnovi su mliječni derivati i pšenica, a u krompir uvodi onaj blagi tračak roštilja koji ne biste očekivali od pržene biljke. Bez tog dodatka, pomfrit bi bio samo pomfrit. Sa njim, postaje navika.
Goveđa mast koja je sve započela
Pedesetih godina prošlog veka dobavljač biljnog ulja nije imao novca za opremu za hidrogenizaciju, pa je Mekdonaldsu poslao mješavinu ulja i goveđe masti kao zamjenu. Tako je nastao prvobitni ukus po kojem je lanac postao prepoznatljiv. Decenijama je goveđa mast bila zvanični dio recepta, ne usputni trik.
Osamdesetih je sve puklo. Kampanje protiv zasićenih masti naterale su lance brze hrane da izbace životinjsku mast iz fritezi. Problem je bio očigledan. Krompir je odjednom mirisao na krompir, a ne na ono po čemu su ljudi dolazili, prenosi Krstarica.
Saznajte sve o najvažnijim vijestima i događajima, pridružite se našoj Viber zajednici ili čitajte na Google News.