Aleksandar Gajić, književnik i publicista za Srpskainfo: Okultni uticaji po pravilu idu pod ruku sa bezbjednjačkim miljeom

Novi roman “Ključ prevrata” u izdanju Agore svojevrsni je nastavak romana “Kremanska straža”. Glavni junak je ponovo major Sokol Filipović. Želja autora je svakako da Sokol bude junak čitavog serijala knjiga.

– U samom početku moje literarne avanture nije postojala nikakva ideja da bilo ko bude glavni junak čitavog niza romana. Svaka priča, a posebno ona žanrovska, iziskuje svog junaka: tako je i nastao lik majora Sokola Filipovića, tipičnog žanrovskog heroja, ali prilagođenog našem podneblju, našem mentalitetu i specifičnim uslovima života na ovom prostoru. Kako su „Kremanska straža“ i „Ključ prevrata“ dve hronološki i tematski povezane priče (mada se mogu čitati i odvojeno), logično je da je i glavni protagonista, major Sokol, bio noseći lik oba romana. U nastajanju je i treća, potpuno zasebna priča/roman u kome Sokol i njegovi pomoćnici takođe imaju centralnu ulogu, tako da se sada već može govoriti o serijalu „u nastajanju“. Koliko će on još iznedriti literarnih dela, nastavaka serijala, zaista ne znam. Posle ove treće, postoje neke još uvek nerazrađene ideje za četvrtu priču. A dalje, ko zna? – kaže autor.

Novi roman situiran je u vreme neposredno prije i poslije ubistva Ivana Stambolića početkom devedesetih godina prošlog vijeka. Ovaj događaj je višestruko značajan u novijoj istoriji Srbije, a o njemu se i dalje sramežljivo priča.

– Sa jedne strane oko ovog ubistva sa političkom pozadinom u vrijeme Stambolićevog- nestanka napravljena je velika fama, iako on u to vrijeme nije predstavljao iole značajnijeg političkog igrača, već prije političkog penzionera, dakle nekog ko više od decenije nije bio blizu donošenja bilo kakvih političkih odluka. Poslije je, u vrijeme policijske akcije “Sablja”, pronađeno njegovo tijelo i razjašnjen način njegovog nestanka i ubistva, kao i ko su njegovi neposredni počinioci. Pravi motivi za ovo ubistvo, ostali su zaista nerazjašnjeni, a sva javno pružena objašnjenja djelovala su nemušto i neubjedljivo. Otuda se otvara mogućnost za razne nove interpretacije ovog događaja koji je predstavljao uvod u 5. oktobar, Miloševićev poraz na saveznim izborima i potonji prevrat. Odatle je krenula i fikcija u “Ključu prevrata” o jednom mogućem scenariju koji je povezao sve ove istorijske događaje – dodaje on.

Pitali smo da li okultne niti koje rukovode političkim zbivanjima u Srbiji zaista imaju toliku moć, ili je moć ipak u tajnim rukama službi bezbjednosti.

– Ovakvi tajni uticaji su, u svom neposrednom izrazu, daleko rijeđi od klasičnih, političkih i obaveštajnih, ali postoje u okruženju svake vlasti, čak i one savremene, negdje manje a negdje više izraženo. Zapravo, okultni uticaji po pravilu idu pod ruku sa klasičnim bezbjednjačkim miljeom. Oni sa sa njim prepliću usled obostrane zainteresovanosti da iskoriste onu drugu stranu “za svoje ciljeve”. Nekada akteri iz sveta okulture ni sami nisu sigurni da li njihovi pojedini reprezenti (koji, istovremeno, rade za neke službe), rade to iz pokrića za svoje okulne namjene, ili su im one, naprotiv, tek pokriće za obavještajnu delatnost. Srpski slučajevi u novijoj istoriji nisu izuzetak, već uglavnom potvrđuju pravilo. Kod nas okultne grupe i pojedinci nemaju veliku vidljivu moć, ali u pojedinim momentima su u stanju da izvrše značajan uticaj, koji, ponekad, umije da bude i onaj koji mijenja težište na tasu “vage moći” – priča Gajić.

Autor je napisao niz izvrsnih studija o geopolitici posljednjih godina, među kojima se izdvajaju “Zvuk i zajednica”, “Amerika i Rim”, “Korporativna nostalgija”, “Novi feudalizam”.

Odgovorio je i na pitanje koliko političari sa ovih prostora ozbiljno shvataju njegove studije:

„Zaista nisam upoznat da li je neko od vodećih političara sa ovih prostora čitao moje ozbiljne naučne studije. Znam za jednog ministra da je imao primjerak knjige u svom kabinetu (ali ne i da ju je pročitao); a znam i da je istu tu knjigu (u pitanju je “Amerika i Rim”) hvalio prije par godina na sav glas jedan opozicioni lider u svojim nastupima na podkastima. Za neke koji su u politici, na raznim stranama, a koje privatno poznajem, znam da su čitali ponešto od mojih naučnih monografija i da su im se, lično, dosta dojmile, ili su mi to bar tako predstavili pri susretima. A da li su uticale na njihov “pogled na svijet” i potonje političko djelovanje – mislim da nisu, barem ne u značajnoj mjeri“, odgovorio je on.

Obzirom da je u vrijeme “novoga talasa” imao svoj pank bend, pitali smo gada li planira nastavak muzičke karijere.

– Moje muzičke putešestvije počinju još krajem osamdesetih godina, u prvim pubertetskim godinama. U tim ranim grupama sam sam bio pjevač/frontmen, tekstopisac i kompozitor. Prve prave (post) pank grupe sam imao tokom devedesetih, iz kojih je ostalo i jedno objavljeno diskografsko izdanje. Kasnije, posle dvijehiljadite, imao sam nekoliko muzičkih projekata, solo izdanja i učešća u “cover” bendovima. Silom prilika, tamo negdje tokom 2010-tih, moja muzička produktivnost se, postepeno i silom raznih prilika, utišala, da ne kažem – utihnula, izuzev muziciranja na gitari u svojoj sobi, za svoju dušu. Ipak, tokom svih ovih godina nastalo je mnoštvo stilski dosta raznovrsnih pjesama koje bih volio da detaljno uobličim sa ljudima koji su na sličnoj “talasnoj dužini” sa mnom po pitanju muzike. Naravno da bih sve to želio i da snimim, pa i da izvodim. Potrebno je da se poklope kockice i nađem adekvatne saradnike, ali takvih, iako već godinama tragam za njima – još uvijek nema na vidiku. Ako ih bude – sa zadovoljstvom ću se ponovo otisnuti i na tu stranu – kaže na kraju razgovora Aleksandar Gajić.