Živana Stokić, publici dobro poznata kao Žanka, decenijama unazad nosi titulu najveće srpske glumice. Žankino odrastanje nije proticalo idilično.
Kao što je to često slučaj sa velikim umjetnicima, život Žanke Stokić nije bio jednostavan. Njena ljubavna priča bila je turbulentna, a mnogi su smatrali da je njen ljubavni život bio ispunjen žrtvama i nesrećama.
Posebno se pamti njena velika ljubav prema svom prvom mužu, sa kojim je bila u braku do njegove tragične smrti. Kroz godine je imala nekoliko ljubavnih veza, ali nijedna nije imala isti značaj kao ta prva, koja je obilježila njen život.
U to vrijeme bilo je normalno da roditelji ugovaraju još maloljetnim djevojčicama brak, pa je tako i Žanka sa četrnaest godina bila udata za jednog zaječarskog abadžiju.
Kako je taj čovjek bio mnogo stariji od nje Žanka je odlučila da pobjegne sa pozorišnom trupom Ljubomira Rajačića Čupe, a koliko je to silno željela govori i činjenica da je pristala da radi sve. Njen posao tada je bio da pere veš i ona je to prihvatila.
Ipak, njen tadašnji muž nije sjedio skrštenih ruku, već je uspio da je batinama vrati kući. Žanka se ni tada nije predavala, već je prvu sljedeću priliku iskoristila da ponovo pobjegne, a ovog puta sudbina je za nju imala drugačije planove.
Kada je njen muž ponovo došao da je traži u Žanku je uzeo u zaštitu glumac Aca Gavrilović, koji je kasnije postao njena velika ljubav. Njih dvoje su odlučili da napuste putujuću družinu i uputili su se u Kragujevac, pristupivši pozorišnoj grupi Dimitrija Nišlića, koji je Živanu uputio u osnovne tajne glumačkog umijeća.
Prvi “umjetnički” zadatak u trupi za Žanku bilo je pranje veša.
Ipak, uspjela je u svom snu i 1902. godine poklonila se publici kao Tereza u predstavi “Bračne noći”, navodi se u knjizi Petra Volka “Žanka Stokić”. Već tada je osvojila publiku. Nakon raspada trupe, sa nekolicinom kolega krenula je put vojvođanskih, slavonskih i bosanskih varoši.
U Varaždinu je 1907. igrala udovicu u predstavi “Nada”, a bila je to njena prva dramska uloga. Udala se po drugi put godinu dana kasnije i o tom braku je govorila da je bio iz ljubavi, ali i da se završio sa bolnim uspomenama.
Prekretnicu u njenoj karijeri donijelo joj je gostovanje u Beogradu avgusta 1911, kada ju je zapazio Milan Grol, znamenita ličnost u svijetu kulture i pozorišnog života, a samo mjesec dana kasnije primljena je u Narodno pozorište u Beogradu.
Ubrzo nakon toga dobija uloge u predstavama “Figarova ženidba”, “Sirano de Beržerak”, “Rodoljupci”…
Kao već čuvena glumica, pišu hroničari, 7. marta 1929, za svoj jubilej, četvrt vijeka umjetničkog rada, od deset časova ujutro primala je čestitke i poklone u jednoj skadarlijskoj kafani.
Predato joj je i 160.000 dinara u gotovom novcu, što je sa prihodom od predstave premašilo svotu od 260.000 dinara, a tim novcem je kupila kuću na Topčiderskom brdu. Prva izvedba danas kultnog komada Branislava Nušića “Gospođa ministarka” bila je 25. maja 1929. u režiji Vitomira Bogića, prenosi Blic.
Smatra se da je slavni komediograf ovaj komad pisao baš za Žanku, što neki osporavaju. U svakom slučaju, predstava je doživjela veliki uspjeh, do 1941. izvedena je više od 200 puta, gostovala u Pragu, Budimpešti, Beču, Varšavi, Krakovu…
Žanka bolovala
Žanka je uz ostale bolesti, imala problem sa dijabetesom i nabavkom insulina. Zato je tokom rata učestvovala u pozorištima „Veseljaci“ i „Centrali za humor“ (“Minut posle 10”, “Vita-Mina”, “Kalorita”…), kao i u programima radio Beograda, koji je bio pod njemačkom upravom, u emisijama „Veselo srpsko popodne“ i „Šareno popodne“.
Žanka je umrla u bijedi i samoći, 21. jula 1947. Sahranjena je na Topčiderskom groblju, uz pjesmu po njenoj želji – “Oj, Moravo“.
Spomenik joj je podigla služavka s natpisom: “Svojoj plemenitoj gazdarici Žanki podižem ovaj spomenik, blagodarna Magda“.
Saznajte sve o najvažnijim vijestima i događajima, pridružite se našoj Viber zajednici ili čitajte na Google News.