Nastavljam svoj prošlonedeljni serijal razotkrivanjem još pet istorijskih mitova koji su se uporno održali neki vijekovima, a neki čak i milenijumima.
Carski rez je dobio ime po Juliju Cezaru. Iako mnogi i danas vjeruju u to, Julije Cezar nije rođen carskim rezom, niti je taj postupak nazvan po njemu. Takav zahvat je zabilježen prije Cezarovog vremena, a što je još važnije, izvodio se samo u pokušaju da se spase dijete kada je majka već preminula ili je bilo očigledno da umire tokom porođaja.
Cezarova majka ne samo da je preživjela, već je bila živa bar do trenutka kada je on izvršio invaziju na Britaniju, te se stoga taj postupak nije mogao primijeniti.
Šekspir nije napisao dela koja mu se pripisuju. Najpostojaniji mit o Šekspiru savršeno ilustruje gotovo patološku potrebu da se porekne kako kreativni genije zaista može biti kreativni genije. Često je ovo poricanje jednostavno slučaj zavisti, ali u Šekspirovom slučaju, mit da on nije napisao komade koji nose njegovo ime ne proizilazi iz klasnih predrasuda nego iz zavisti.
Šekspir je pripadao srednjoj klasi, a u Engleskoj 16. i 17. vijeka nije se očekivalo da obični ljudi stvaraju genijalna dela, naročito ne u obimu u kojem je to činio Šekspir. Zbog toga imena koja se najčešće ističu kao imena navodnih „pravih” autora pripadaju plemstvu, poput ser Frensisa Bejkona i grofa od Oksforda.
Skoro svi današnji stručnjaci slažu se da je Vilijam Šekspir napisao te komade. Postoje desetine zapisa iz vremena njegovog života u kojima se Šekspir pominje kao dramski pisac, a bio je i glumac. Pogrešno se tvrdilo da je posedovao znanje o aristokratskom i dvorskom životu kakvo običan čovjek nije mogao imati.
Teoretičari zavere su zato kao “pravog” Šekspira navodili osim Edvarda de Vera i Edmunda Spensera čak i, nevjerovatno, kraljicu Elizabetu I.
Kapetan Džejms Kuk je otkrio istočnu obalu Australije. Suprotno uvrježenom mišljenju, kapetan Kuk nije bio prvi Evropljanin koji je otkrio Australiju. Kažem „Evropljanin” jer su ga, očigledno, starosjedioci pretekli za oko 40.000 godina, a Kinezi su tamo boravili još u 4. vijeku prije nove ere; međutim, kada je 1770. godine stigao u Australiju, takođe je kasnio 164 godine za holandskim istraživačem Vilemom Janszonom, koji se iskrcao u zalivu Karpentarija 1606. godine. Pretekli su ga i drugi Holanđani: Dirk Hartog 1616. i Abel Tasman 1644. godine; po kome nose ime Tasmanija i Tasmanovo more.
Džejms Kuk nije bio čak ni prvi Englez koji se iskrcao u Australiji. Takva čast pripada Vilijamu Dampiru, britanskom gusaru. Kuk je taj koji je ponio zasluge jer istoriju pišu pobjednici.
Britanci su u to vrijeme bili u oštroj konkurenciji sa Holanđanima i na kraju su odnijeli pobjedu. Britanija je vladala morima i većim dijelom svijeta pa je ispisala istoriju koja je Kuka predstavila kao otkrivača Australije.
Napoleon Bonaparta je bio nizak. Riječ je o mitu koji se najduže održao među onima vezanim za francuskog cara i generala; čak i danas kažemo da niska osoba sa pretjerano velikim egom ima „Napoleonov kompleks”. U stvarnosti, Napoleon uopšte nije bio nizak, bar ne za vrijeme u kojem je živio.
Sa visinom od oko 170 centimetara zapravo je bio iznad prosjeka za taj period. Mit potiče od činjenice da je njegova visina beležena kao 5 stopa i 2 inča, što je odražavalo tadašnji francuski sistem mjerenja, u kojem je jedinica mjere bila duža od britanske. Njegovi britanski neprijatelji su to, naravno, znali, ali su isticali tu manju brojku kako bi ismijali protivnika koga su mrzili i čijeg su se imena plašili.
Ako umanjite demona, on postaje manje zastrašujući. Još jedan razlog zbog kojeg se vjerovalo da je nizak bio je taj što se uvijek okruživao pripadnicima svoje Carske garde, koji su bez izuzetka bili veterani znatno viši od prosjeka.
Posljednja pjesma izvedena na „Titaniku”. Istorijski je tačno (i sjajno prikazano kako u filmu “A Night to Remember” iz 1958. godine, tako i u filmu “Titanik” Džejmsa Kamerona iz 1997) da je brodski orkestar nastavio da svira na palubi dok je „Titanik” tonuo.
Malo je vjerovatno, međutim, da je poslednja pesma koju je orkestar svirao bila himna „Bliže, Bože moj, Tebi” (“Nearer, My God, to Thee”). Putnici koji su naveli tu pjesmu kao posljednju napustili su brod mnogo prije nego što je potonuo, dok su preživjeli koji su se spasli posljednjim čamcima za spasavanje tvrdili da je orkestar svirao vesele, popularne melodije kako bi umirio putnike, što deluje mnogo logičnije.
Ipak, pomenuta himna predstavlja dramatičniji izbor i upravo se zato za nju pogrešno vjeruje da je bila posljednja koju je izveo taj hrabri orkestar.
Saznajte sve o najvažnijim vijestima i događajima, pridružite se našoj Viber zajednici ili čitajte na Google News.