Zagonetni odnosi Srba i Nijemaca

Sima Lukin Lazić je u svojoj “Povjesnici Srba” zapisao da Nijemce drevni Srbi zovu tako jer su nijemi, zapravo ne govore ili ne razumiju srpsku jezik. Od vremena Julija Cezara, koji je napravio famozni Limes ili granicu Rimskog carstva i varvarskih plemena, među koje spadaju germanska i drevna srpska plemena, istočna strana Evrope od rijeke Rajne sve do Vltave ili Labe, bila je izvan bilo čije kontrole.

Konstantin Porfirogenet u svojoj istoriji piše da su Sloveni, među koje ubraja Srbe i Hrvate i prije sedmog vijeka nove ere, živjeli na području Bojke. Ta područja koja se nalaze na tromeđi današnje Njemačke, Češke i Poljske, nazivane su Bela Srbija i Bela Hrvatska. Satjerani od strane Rimljana sa istočne strane rijeke Rajne, njemačka i srpska plemena su stalno ratovala.

Karlo Veliki je u osmom veku protjerao veliki dio Srba i Hrvata na jug, ali su na pomenutim područjima ostali žilavi Lužički Srbi.

Tajna istorija Njemačke, stvara se od tevtonskih vitezova koji su na teritoriju Njemačke stigli nazivajući se Bruscima, po ilirskim plemenima, gde su uglavnom živjeli drevni Srbi, kasnije Lužički Srbi. Brusci su postali Prusci, osnivači velike Pruske kraljevine.  Od tada pa do danas Nijemci pokušavaju da iz svog vidokruga otjeraju Srbe.

Postoji legendarna priča o tome kako je slikar Milić od mačve čuo od svoje prijateljice Olge Pjanović, da je prvi osnivač njemačke države Oto Fon Bizmark imao babu koja je bila Lužička Srpkinja. Pričao je to Milić Borislavu Pekiću, kako je Bizmark rekao “moja baba ne govori njemački, ali zna da srbuje”. Germanski istoričari u Srbiji su se naravno potrudili da ovu izjavu označe kao laž. Isto su uradili kada su u pitanju Lajbnic i Fridrih Niče, koji su se divili Srbima.

Kada je Hitler konačno ujedinio Njemačku, za najveće neprijatelja jasno je označio Srbe, Jevreje i cigane. U to vrijeme ni Srbi, ni Jevreji, ni cigani nisu imali svoju državu, ali je Hitler precizno znao od koga mu prijeti opasnost.