Fiziološke procese u ljudskom tijelu najbolje je produbio i objasnio američki naučnik Artur Klifton Gajton (Oksford, 8. septembar 1919 3. april 2003).
Uprkos nevjerovatnim problemima sa zdravljem, Gajton je istrajao u tome da sam u periodu od 40 godina napiše najbolji udžbenik medicinske fiziologije svih vremena.
Prvo izdanje Udžbenika je objavljeno 1956. godine, a to je najprodavaniji udžbenik medicinske fiziologije na svijetu i preveden je na najmanje 15 jezika. Artur Gajton je rođen u Oksfordu, u državi Misisipi, u porodici dr Bilija S. Gajtona, veoma cijenjenog specijaliste za oči, uši, nos i grlo, i Kejt Smolvud Gajton, profesorke matematike i fizike koja je bila misionar u Kini prije braka. Bio je najuspješniji student svog vremena na Medicinskom fakultetu na Harvardu.
Započete postdiplomske hiruške studije dva puta je prekidao: prvi put da bi služio u mornarici tokom Drugog svjetskog rata i, ponovo, 1946. godine kada je obolio od poliomijelitisa tokom posljednje godine obuke. Paraliza desne noge, lijeve ruke i oba ramena nije ga spriječila da nastavi sa svojim učenjem i usavršavanjem.
Obzirom da je zbog paralize morao da odustane od hirurgije, nastavio je sa usavršavanjem u okviru kardiovaskularnih istraživanja. Pateći od paralize desne noge, lijeve ruke i oba ramena, proveo je devet mjeseci u Varm Springsu u Džordžiji, oporavljajući se i primjenjujući svoj inventivni um na izgradnju prvih motorizovanih invalidskih kolica kontrolisanih „džojstikom“, motorizovanom dizalicom za podizanje pacijenata, specijalne proteze za noge i druge sprave za pomoć hendikepiranim osobama. Za te pronalaske dobio je predsjedničku nagradu.
Uprkos invaliditetu, bio je otac desetoro djece koja su svi postali proslavljeni ljekari, uključujući profesora oftalmologije, profesora interne medicine, endokrinologa, reumatologa, dva anesteziologa, dva kardiotorakalna hirurga i dva ortopedska hirurga.
Osmoro njegove djece je pohađalo medicinsku školu na Harvardu, jedno je pohađalo Medicinski fakultet Univerziteta Djuk, a jedno je pohađalo medicinsku školu Univerziteta u Majamiju nakon što je doktoriralo na Harvardu.
Zbog invaliditeta se koncentrisao na istraživanje i nastavu fiziologije i postao šef Odsjeka za fiziologiju i biofiziku Univerziteta u Misisipiju .
Penzionisao se kao predsjedavajući katedre 1989. godine, ali je nastavio kao profesor emeritus sve do svoje smrti 3. aprila 2003. u saobraćajnoj nesreći. Govorio je svojim studentima da su „ljudi koji su zaista uspješni u istraživačkom svijetu samouki“. Tako je Gajton postao uzor ne samo eliti srpskih fiziologa, već i mnogim naučnicima kojima je misija da urade nešto veliko za ljudsko društvo.
Pišući svoje veliko djelo gotovo kao invalid, trpeći ogromne bolove Gajton je dokazao da posvećeni ljudi mogu da učine čudesna djela. Njegov stvaralački podvig sličan je legendarnom kompozitoru Ludvigu Van Betovenu, koji je svoje najbolje kompozicije komponovao kada je bio gotovo gluv. Volja da se učini podvig uprkos svim nevoljama, glavna je odlika velikih ljudi.
Saznajte sve o najvažnijim vijestima i događajima, pridružite se našoj Viber zajednici ili čitajte na Google News.