U zemlji gdje se i za mjesto u vrtiću preporučuje veza jača od pupčane, roditelji iz Banjaluke danas moraju imati mnogo strpljenja, živaca i političkih konekcija.
Juče nas je, po dolasku u redakciju, dočekalo brdo mejlova i najava, koji su, u satima koji su dolazili i prolazili, postajali kratke vijesti i kilometarski tekstovi.
Uprkos brojnim radarima, kamerama i previđenim kaznama, naši putevi i dalje izgledaju kao trkaće staze.
Na kioscima su se skoro u slično vrijeme, početkom devedesetih, na području bivše Jugoslavije pojavili stripovi Marti Misterija i Dilan Dog.
Prošle godine Bijonse je objavila album „Cowboy Carter“, koji je ekspresno stigao na prvo mjesto Bilbordove liste kantri muzike. Naslov „Kauboj Karter“ odnosi se na porodicu Karter, poznatu bijelu kantri grupu.
Još jedno ubistvo na ulicama Banjaluke. Još jedno ime na crnoj listi žrtava. Ubistvo usred bijela dana, pred očima građana.
Koliko vam se puta desilo da odete na kafu sa prijateljima, a po povratku kući imate osjećaj kao da ste pokretna pepeljara – kosa i odjeća vam užasno smrde na dim.
Ko bi se nadao da se sa početkom toplog vremena nakon obilnih padavina mogu pojaviti komarci, i to u ogromnim količinama?
U ovoj zemlji novinarstvo postaje posao za hrabre. A istina luksuz koji sebi sve rjeđe možemo priuštiti.
U srpskoj književnosti uvijek se ponovo otkrivaju autentični biseri. Jedan od takvih je Đorđe Jovanović, rođen u Beogradu 1909. godine.
Skoro sve može biti stavljeno na aukciju, od engleskog posuđa preko lego igračaka, Rembrantovih slika do kopija Ustava SAD.
Evo prođe i taj Prvi maj, Međunarodni praznik rada. Dan koji je trebalo da bude posvećen borbi za radnička prava i solidarnost.
Prvi maj, Međunarodni praznik rada: kako to tužno zvuči.
Maturanti više srednjih škola u Banjaluci pobunili su se tokom vikenda jer su na putovanje u Beč otišli podobni i privilegovani, a ne oni koji su to svojim trudom i radom zaslužili.
Zamislite situaciju da bilo gdje u Hrvatskoj ili Federaciji BiH, na mjestu gdje se nalazi groblje „branitelja“ ili „šehida“, ulaz bude zatrpan gomilama smeća koje danima niko ne odvozi.
Potpuno poseban filmski žanr zvani metafilm u Srbiji njeguju reditelji kao što su Milutin Petrović i Saša Radojević.
Ovaj tekst nije nastao na osnovu studije u nekom uglednom antropološkom ili etnografskom časopisu koji je napisao upućeni istraživač, ali kada putujete svijetom možete čuti najrazličitije priče o lokalnim običajima.
Tri, četiri inspektora, desetine dugih cijevi, jedna potjernica i nula hapšenja. Ovako je to, “statistički” posmatrano, izgledalo u Istočnom Sarajevu.
