Cojle manojle

U društvu njenog supruga Paje Nikolića i „Romani orkestra“, snimila je 1927. godine singl ploču za kompaniju „Victor“ sa ovom numerom.

Ovu pjesmu kao i mnoge druge sedamdesetih godina zabilježio je i snimio kompozitor Žarko Petrović na albumu “Solunske pesme”, zbog čega je dobio i veliko priznanje čuvenu Solunsku zvijezdu.Ipak, tragovi o nastanku ove pjesme vode do poznate familije Cicvarić iz Šapca. Družinu Cicvarića oduvijek su činili članovi znamenite varoške porodice Cicvarić iz šabačke Male. Njima su se ravnopravno, posebno u određenim vremenskim intervalima, pridruživali rođaci, kumovi i drugi vrsni pjevači i muzičari.

Posebno se isticao Ibro Milić, koji je sa Cicvarićima nastupao kao Ibro Milić i sinovi, ili Braća Milić. Družina Cicvarića je bila veoma dugovečna. Oglasili su se još u prvim decenijama 19. i trajali sve do potkraj 20. vijeka. Među njihovim najznačajnijim članovima, izdvajaju se: Baka, Salko, Mujo, Omer, Began, Loso,Tulo, Mema, Pinja, Penco, Mujo…

Starinom su koristili šargije i tambure, a kasnije su Orkestru pridodavali violine, viole i kontrabas. Nastupali su u srpskoj narodnoj nošnji, koju su činili: gaće, košulja, pojas, fermen, vezene čarape, tozluci i opanci šiljkani. Broj članova Orkestra je varirao, ali ih je uglavnom bilo desetak. Imali su širok repertoar i bili suveliki majstori da naprave željeni štimung. Počinjali su lagano, sporijim i sjetnim pesmama, postepeno prelazeći na dinamičnije, a kad se društvo opusti i razveseli, svirali su i pjevali gromko i odsječno, “da se cijela kafana tresla”. Kafanski veseljaci i boemi zasipali su ih dukatima, papirnim banknotama kitili gudala, ili ih lijepili na čela članova Družine.

Među pjesmama iz njihovog bogatog repertoara, i danas se rado pjevaju: Rod rodila kruška ranka, Jeleno, momo Jeleno, Pošetali šabački trgovci, Razvilo se ravno polje prilepsko, Tri devojke, Na Šabac je udario Švaba, Poranio Jovančiću, Mali pijac potopila Sava, Angelina bela Grkinja, Cvaka cvak…, a pjesma „CojleManojle“ bila im je najveći hit.

Dostupni podaci govore da su se Cicvarići doselili u Šabac krajem 18. vijeka, iz Bosne. U početku su se bavili sitnijim uslužnim djelatnostima i zanatima, a muzikom su počeli da se bave kad su semalo okućili.

Priča o pjesmi „Cojle Manojle“, zanimljiva je poput početaka pjevačke karijere Družine Cicvarića. Početak ove sviračko-pjevačke loze vodi nas do drevne šabačke Tvrđave na Savi, u vrijeme kad su njom gospodarili Turci. Njihov komandant ― dizdar, bio je “nekakav osobit Turčin”. Više ga je interesovao boemski život, nego svakodnevni egzercir njegovih podanika.

Usamljen i melanholičan, prekraćivao je dosadne dane i besane noći pišući i svirajući na ćemanetu, skupocjenom poklonu prijatelja iz Stambola.

Dizdar je, kaže starinska priča, potajno bio zaljubljen u jednu prelijepu Ćaurku, ali ona za njega nije marila. U dertu i nemoćnom bijesu, on se sasvim izgubi, tresnu ćemane o pod i razbi ga u paramparčad. Sve ovo, iz prikrajka je posmatrao jedan mladić iz dizdareve posluge, inače Cicvarić iz šabačke Male. On pokupirazbijene dijelove ćemaneta u bošču i krišom ih odnese kući. Dugo ih je i pažljivo sastavljao, lijepio i dotjerivao, a zatim uporno, danima i noćima, pokušavao iz popravljenog ćemaneta da izvuče željene tonove. Kad je konačno u tome koliko-toliko uspio, opčinjenost opojnim zvucima violine prenijela se na braću i rođake brojne porodice Cicvarić.

I tako, pošto su nabavili još neko ćemane i šarkije, počeli su da sviraju i pjevaju za svoju dušu, tiho,merajlijski. A onda je sve krenulo kako je jedino moglo i moralo. Počeli su da se pojavljuju prvo u komšiluku, svirajući i pjevajući rodbini i prijateljima, a potom i u prvim kafanama u Mali. Svojeprve korake započeli su u malim malskim kafanama, koje su ubrzo postale pretijesne da prime sve one koji su željeli da ih vide i čuju.

Na iskraju 19. i početkom 20. vijeka, jezgro Družine činila su četiri rođena brata Cicvarića: Baka, Mujo, Omer i Began, kao i njihov brat od strica Osman Loso Cicvarić. Kao violinista, pjevač, tekstopisac i kompozitor, Baka je ostavio najdublje stvaralačke tragove. Zbog izuzetno prijatnog glasa i opojne svirke na violini, dobio je nadimak Slavuj. Vjerovatno je baš on komponovao pjesmu „Cojle Manojle“, koja je kasnije postala popularna tako da su je pjevali srpski Solunski ratnici. Hroničari su zabilježili da suCicvarići, uz mnoge pozive za nastupe po evropskim zemljama i gradovima, imali i veoma primamljivu ponudu za gostovanje kod naših iseljenika u Americi, ali su je odbili jer “nisu imali hrabrostida lađom putuju u tako dalek svijet”. Za vrijeme balkanskih i Prvog svjetskog rata, solidarišući se sa napaćenim srpskim narodom, Cicvarići su zanijemeli. Bili su posebno počastvovani kada su, 1918.godine, bili pozvani da u Beogradu, pred Kraljem i čuvenim vojvodama, učestvuju u centralnoj svečanosti povodom proboja Solunskog fronta. Krajem iste godine, i u Šapcu su radosno dočekali oslobodioce zvucima svojih violina i pjesmama „Cojle Manojle“, „Op šija pešadija“ i „Razvilo se ravno polje prilepsko“.

Danas se u šabačkoj Mali na prste mogu izbrojati muški potomci Cicvarića, ali se ni od njih niko ne bavi muzikom. A ni čuvenih kafana u Mali više nema.Ipak, Šabac čuva uspomenu na svoje velike muzičare. Danas jedna od većih ulica u šabačkoj Mali nosi naziv Cicvarića.

Cojle Manojle

Nema mi ga Cojle da dođe

Cojle manojle

didi didi di Stanojle

Nema mi ga Cojle da dođe

kraj mene mlade da legne

Belo mi lice da ljubi

ruse mi kose da mrsi

Nema mi ga Cojle da dođe

kraj mene mlade da legne

Dođi, dođi Cakane

majka mi nije kod kuce

Nema mi ga Cojle da dođe

kraj mene mlade da legne