Pecine crtice: Crni robovi i najmoćnije bjelkinje Evrope

Oni ne dokumentuju samo priče o skandalima ili zavođenjima, već snagu i sposobnost „nevažnih“ da prežive u svijetu koji je pokušao da ih porekne.

Tako se evropska aristokratija u istorijskim knjigama i danas često prikazuje kao bijela, sofisticirana i distancirana od rasnog miješanja. Ali, bilo je drugačije u mračnim sobama palata i u sjenovitim salonima. Iskustva crnaca koji su stupali u romantične (i seksualne) veze sa moćnim bijelim ženama Evrope otkrivaju kako su rasa, moć i požuda donosili neočekivane kombinacije.

Uopšte nije teško pronaći trenutke u istoriji kada su uticajne bjelkinje kršile rasne granice ne samo u političkim i društvenim oblastima, već i u spavaćoj sobi. Crni muškarci su zavodili i uznemiravali ista ona društva koja su ih porobila, ugnjetavala i njima trgovala.

Iako mnoge priče uglavnom ostaju neprimjećene u mejnstrim izvještajima, postoje dokazi da su se crni muškarci, i robovi i aristokrate, upuštali u skandalozne afere sa nekim od najplemenitijih žena evropskog kontinenta. To priče otkrivaju ne samo tajne afere, već i fundamentalnije kontradikcije carstva, rase i moći. Neki crnci su uspjeli da „osvoje“ kraljice i plemićke dame u svijetu gdje su kolonijalna eksploatacija i krute hijerarhije bile temelji. Bilo ljepotom, inteligencijom ili harizmom, činilo se da zavode i uznemiravaju ista ona društva koja su ih porobljavala, ugnjetavala i marginalizovala.

Pođimo kroz primjere koji se ne mogu izbrisati. 

Alesandro de Mediči bio je markantna ličnost italijanske renesanse. Rođen je 1510. godine kao vanbračni sin crnkinje sluškinje i pape Klementa VII ili plemića Mediči. Njegovo mješovito rasno porijeklo nije bila tajna. Zvali su ga Il Moro ili Mavar, zbog tamne kože i afričkih korijena. Ipak, uspio je da dođe na vlast i postane prvi vojvoda od Firence 1532. godine, vladajući potom pet godina.

Kako je bio potreban politički savez, to se postiglo kroz Alesandrovu ženidbu sa Margaretom Austrijskom, vanbračnim djetetom Karla V, cara Svetog rimskog carstva. Tokom braka imao je romantičnu vezu sa plemkinjom Tadeom Malaspinom, koja je rezultirala djetetom. Vladavinu Alesandra obilježila je izdaja. Ubio ga je rođak Lorencino, što se smatralo da zločin nije povezan samo sa politikom već i ličnim životom i statusom Vojvode. Takav Alesandro je nastavio da živi čak i nakon smrti. I dalje je ikona crne snage u evropskoj aristokratiji. Mješovite krvne loze koje su prenijete njegovoj djeci uključile su afričku krv u neke od najstarijih kontinentalnih dvorova.

Život Abrama Petroviča Ganibala je nalik romanu. Kao dijete otet je u Africi i poklonjen Petru Velikom od Rusije početkom sedamnaestog vijeka. Potom vaspitavan kao plemić. Vremenom je postao vojni inženjer, general i član ruske elite. On je pradjeda slavnog pjesnika Aleksandra Puškina. Ganibal je iza kulisa živio skandalozan život. Ruska carica Elizabeta, ćerka Petra Velikog, bila mu je veoma sklona. Dodijelila mu je zemlju, položaje i vojne činove. Intimna priroda njihovog odnosa izazvala je glasine kako je on mnogo više od omiljenog usvojenika. Ganibal je crnac koga je evropski dvor 18. vijeka ne samo tolerisao, već i idolizirao. Njegov život razbija rasne obrasce tog doba i daje poseban začin istoriji carske Rusije.

Žozef Bolonj, rođen na otočju Gvadalupa kao Sen Žorž, bio je sin afričke robinje i francuskog aristokrate. Kao dječak, otišao je u Francusku i napravio senzaciju. Bio je mačevalac, violinista i kompozitor. Sen Žorž, nazvan „Crni Mocart Pariza 18. vijeka“, svirao je na dvoru Luja XVI i držao časove Mariji Antoaneti. Bio je pripadnik visokog društva i muzički genije, pa je stoga bio redovan gost salona aristokratkinja. Dnevni tračevi povezivali su ga sa brojnim plemkinjama, kao što je udata Mari-Žozefin de Montalamber, za čije dijete se govorilo da mu je Sen Žorž otac. Glasine su ga vezivale i za kraljicu Mariju Antoanetu. Nesumnjivo da je bio korisnik romantične naklonosti evropske aristokratije. Rasizam mu je uskratio privilegiju da vodi Parisku operu. Međutim, ostavio je neizbrisiv utisak na visoko društvo u Francuskoj svojim izgledom, sposobnostima i ljubavnim vezama.

Još jedan poznati crnac u Evropi biješe general Tomas-Aleksandar Dima, otac čuvenog pisca Aleksandra Dime. Rođen kao sin francuskog aristokrate i crne ropkinje na ostrvu Sen Domingo, uzdigao se u redovima francuske vojske tokom Revolucije. Kao smio i zgodan bio je omiljena ličnost među mnogim damama. Dimin ljubavni život nije dokumentovan, ali postoje naznake njegovog romantičnog šarma. Pod uticajem priča o nasljeđu svog oca i djede, Aleksandar Dima, mlađi, kasnije će napisati djela o ljubavi, rasi i slobodi. Afričko porijeklo porodice je bilo nešto na šta se pisac nije stidio i poslužilo kao dobar izvor literature. One koja je promovisala preispitivanje evropskog moralnog licemjerja.